Dag/nacht

Roger de Kok

Managing Director

Bouwen

Buiten

Doorgaan

Roger presteert het om aan MCR te bouwen, terwijl hij zijn boerderij grondig verbouwt, terwijl hij aan merken bouwt, terwijl hij bouwt aan zijn marathonconditie, terwijl hij aan een B&B bouwt. “Ik zou niet veertig jaar hetzelfde willen doen” is dan ook een understatement. Al staat MCR al wel 17 jaar als een huis. Hij bouwt dus nog degelijk ook.

Zijn buurman verklaart hem voor gek. “Heb je zo’n mooie auto, ga je met de fiets.” Roger snapt juist niet dat mensen een kans om te fietsen laten schieten om in de auto te stappen. Maar ‘buiten’ gaat verder dan zijn liefde voor ruig weer, de bergen en de boerderij. Het begint bij buiten durven denken. Buiten de gebaande paden, weg van processen, de vrijheid in.

Als Roger ergens van overtuigd is gaat hij door. Opgeven is geen optie als hij zijn tanden erin heeft gezet. En hij zet zijn tanden er niet in als hij er niet van overtuigd is. Niet alleen wat betreft projecten, ook betreft mensen. Óf hij begint er niet aan, óf hij is overtuigd en staat vervolgens altijd voor je klaar.

Pjotr Hoogendoorn

Client Services Director & Partner

Dirk Kuijt

Woord

Kleine dingen

“Op de momenten dat het spel stil ligt, word je bijna emotioneel van dat hondstrouwe publiek”, aldus Kuijt, onder andere over Pjotr. Want Pjotr zit daar. Jaar in jaar uit. Winst of geen winst. Daar kun je van op aan. Wat dat betreft lijkt hij op Kuijt. Als je hem nodig hebt, dan is hij daar. Zonder kapsones. Zonder aflaten. Zonder klagen.

Een man van zijn woord dus. En een man van het woord. Al is zijn focus account, regelmatig laat hij zich tot copy verleiden, van rake oneliners en betogende brieven tot uitgebreide artikelen.

Pjotr is gezegend met een karakter dat, als het om genieten gaat, snel tevreden is. Niet omdat hij met weinig tevreden is, maar omdat hij overal zijn geluk uit weet te halen. “Van een rondje hardlopen, een flauwe grap met een collega tot een taart bakken met die guppen.”

Diana Ramroep

Sr. Account Manager/ Creative Strategist

Guilty Travel Pleasure

Noorderlicht

Onderste uit de kan

Steeds meer koffer- en glamourtoeristen, steeds minder die avontuurlijke backpackersvibe. “Dit was écht de laatste keer Wim. De volgende keer wordt het IJsland.” Als vervolgens het puntje bij het paaltje komt: “Weet je… zullen we tóch nog één keer naar Thailand?” Geef ze eens ongelijk. De stranden altijd wit, de zee nog net zo blauw. Heerlijk.

Scandinavie zal er toch een keer van komen, voor een grote droom van Diana. Het Noorderlicht zien. Écht zien dan, want in haar verbeelding zag ze het al vaak. “Zo magisch. Zo totaal anders dan alles op aarde, dat ik wegdroom in het gevoel op een andere wereld te zijn. Ik weet dat ik het romantiseer, maar toch zal het me niet teleurstellen.”

Als alles voor de wind gaat is genieten makkelijk, maar ook die knokpartij tegen de wind geeft Diana voldoening. Als ze het beste eruit heeft gehaald, en alles op alles heeft gezet om haar collega’s datzelfde te laten doen, dan kijkt ze terug en denkt ze “Wow… dat hebben we toch maar mooi geflikt.”

Jonas van der Zeeuw

Art Director

Narziss & Goldmund

Copperhead

Pixels

Soms kan een boek je zo raken, dat het voor altijd onder je huid kruipt. Bij Jonas – getuige zijn tatoeage – letterlijk. Misschien wel omdat hij zich herkent in beide karakters, terwijl deze toch zo van elkaar verschillen. “Wij zijn zon en maan, waarde vriend; zee en land.”

Ziet er zó mooi uit dat het eigenlijk niet eens meer uitmaakt wat erin zit. Voor het eerst gedronken in het exotische Antwerpen, waar de roots van het drankje liggen. Nu proeft Jonas in elk slokje een vleugje schoonheid en een sprankje Antwerpen.

Waar velen hun jeugd bit by bit verloren, houdt Jonas de zijne pixel voor pixel in stand. Mario’s bad day at the office heet een van zijn doeken. Zeker, met prachtige HD-graphics kun je altijd bij hem aankomen, maar wil je hem echt zien glimmen, kom dan met een Nintendo NES.

Fabian R. Wijnekus

Art Director

Vader

Akira

Plaatjesmaker

Ten eerste omdat Fab al sinds de eerste Star Wars hopeloos verslingerd is aan dé ‘Epic Space Opera’, met Vader als iconische bad guy. Ten tweede omdat Fab Vader twee prachtige kinderen heeft. Een zoon en een dochter. Net als Darth Vader trouwens. Met dit verschil dat de zoon van Fab niet begint te gillen als Fab zegt: “I… am your father.”

Wederom een dubbele betekenis. De eerste? Akira (1988) is wat Fab betreft de mooiste animatiefilm ooit. De tweede? Akira Kurosawa, de Japanse regisseur van meesterwerk Seven Samurai. Niet alleen Fab is verzot op deze en andere klassieke en moderne Japanse vechtfilms, ook een jonge George Lucas zag de film, raakte geïnspireerd en, jep… Star Wars was een feit.

Fabian heeft zijn plaatje altijd klaar. Dat heeft z’n voor en z’n nadelen. Soms plaat hij de ogen van je kop. Dan is het een verademing als we even verlost zijn van dat oeverloze geschets. Maar dat is soms hoor, want eerlijk is eerlijk: hij plaat geen poep.

Erwin de Zwart

Copywriter

Vintage

Woordgrappen

Rotjeknor

Erwin ís oud. Tenminste, in zijn doen en laten. Oude kaas op (veelal oud) brood. Een oude fiets om mee naar het station te rijden en een enorme voorliefde voor oude spullen. Die hij in zijn vrije tijd op veilingen en rommelmarkten koopt om vervolgens samen met zijn –overigens jongere – vriendin weer met winst aan de man te brengen. Zelf noemt hij het dan vintage, maar het blijft natuurlijk ouwe rommel.

Een dag geen goede woordgrap, is een dag niet geleefd. En als er geen goede woordgrap voor het inkoppen is, dan maar een flauwe. Daar lacht hij zelf net zo hard om. Erwin is namelijk toch zijn favoriete publiek. Om wat meer lachers op zijn hand te krijgen, heeft hij na zijn studie van zijn hobby zijn beroep gemaakt. Dagelijks goochelt hij met woorden voor de klanten van MCR.

Lonely Planet. The New York Times. Die Welt. Stuk voor stuk plaatsten deze gerenommeerde media Rotterdam bovenaan hun lijstjes. Kwade tongen beweren dat Erwin zijn communicatietalent heeft ingezet om ‘zijn’ stad te pluggen. Erwin weet wel beter. Dat heeft die schitterende Maasstad namelijk helemaal niet nodig. Die verkoopt zichzelf wel. Ondertussen heeft Erwin zijn hart overigens ook aan Den Haag verpand. Dikke kans dat De Hofstad binnenkort dus ‘ineens’ in de Lonely Planet staat.

Martin van Diggele

Copywriter

Jezus

Story

Maartje

Martin roept vaak Jezus. Of Jezus ook vaak Martin roept weet hij niet, maar hij denkt het wel. “Martin! Kop op, vergeet niet wie je bent jongen.” “Martin! Wat dacht je ervan. Je excuses aanbieden misschien?” “Martin! Donders mooi gezongen vanochtend!”

“Given a choice between trivial material brilliantly told versus profound material badly told, an audience will always choose the trivial told brilliantly”, aldus Robert McKee in Story. Martin wil het verhalen vertellen graag in de vingers krijgen, om vervolgens te zoeken naar een mooie mix van vorm en inhoud.

Martin is hopeloos verliefd op een getrouwde vrouw. Maartje heet ze. Als ze niet getrouwd was geweest had hij haar direct ten huwelijk gevraagd. Maar goed… dat gaat niet. Ze is wel getrouwd. En hij ook trouwens. Met Maartje.

Elisah Walburg

Account Manager

Strand

Muga

Hardlopen

“Daar ben ik het gelukkigst. Je ziet vrijheid”, zegt Elisah over het strand. Is ze te lang in een stad die niet achter de duinen ligt, dan krijgt ze het benauwd.

Op vakantie in San Sebastián – inderdaad, ook een stad aan zee – proefde ze de rode wijn van Muga voor het eerst. Sowieso is ze altijd te porren voor een goed glas, maar dit was anders. Nog voor de afdronk van de eerste slok was verdwenen, was ze verliefd. Het Spaanse strand, de boulevard, de Baskische keuken… elke Muga brengt haar weer even terug.

Elisah loopt elke week een paar keer hard. Liefst door de duinen. Af en toe doet ze mee aan een halve marathon, maar dat is bijzaak. Hoofdzaak is wat hardlopen met haar doet. Elke dag bouwt zich een beetje spanning op, maar als Elisah haar kilometers maakt, verdwijnt die spanning als sneeuw voor de zon.

Marcel Müller

Technisch DTP-er

Wakarimasu

Vraagbaak

Focus

Vloeiend spreken doet hij het niet, maar Marcel “wakarimasu” (begrijpt) Japans beter dan Frans, zegt hij. Zijn fascinatie voor het land begon ruim dertig jaar geleden, toen hij Shogun van James Clavell las. Sindsdien verslindt hij alles wat hij over de eilandenstaat kan vinden. Dat hij er net als de hoofdrolspeler in Shogun, ooit eens voet aan wal hoopt te zetten, kunnen wij dan ook goed wakarimasu.

Als Marcel een dagje vrij is zoeken we wel eens iets op in de help-functie van onze design-software.

Of het nu zijn scherpe oog voor opmaakdetails is, zijn talent om zich zó in een programma te verdiepen dat hij het tot in de puntjes beheerst, of de kunde om alles en iedereen te vergeten als hij in een boek van een van zijn favoriete schrijvers duikt; Marcel heeft focus.

Kirsten de Jonge

Copywriter

Groningen

Nuchter

Koffie

Ze mocht dan even in Friesland wonen, toen de weeën begonnen spoedde Kirstens’ moeder zich naar Groningen, want daar moest en zou haar dochter geboren worden. Dat straalt er bij Kirsten nog steeds vanaf: “Den Haag is leuk, maar er gaat niets boven Groningen.”

Zich schamen om eens goed gek te doen? Absoluut niet. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” zegt ze niet om die gekte de kop in drukken, maar om beide benen op de grond houden. Gek doen om er iets mee te bereiken. Poespas. Kapsones. Daar heeft ze een broertje dood aan. Met die nuchtere houding kijkt ze ook naar zichzelf: “Stukjes schrijven? Dat kan iedereen”. En daarom zijn we blij dat we niet iedereen, maar juist Kirsten hebben.

De koffieliefhebber van tegenwoordig maalt toch minstens zelf zijn versgebrande Guatemalese bonen om er vervolgens net-niet- kokend water doorheen te slow drippen. Zeker als die koffieliefhebber bij een reclamebureau werkt. Tot je Kirsten ontmoet. Zonder blikken of blozen nipt ze aan haar senseo cappuccino chocolate terwijl ze met een innemende glimlach uitlegt dat koffie drinken in de kern niet om smaak, maar om gezelligheid draait.

Britt van Steekelenburg

Account Executive

Handbal

Positief

At your service

We kunnen er niet omheen. Britt speelt vanaf haar vijfde handbal op niveau. Hoog niveau. Vijf keer per week, elf maanden per jaar is ze op het veld te vinden. Discipline en strakke planningen zitten haar in het bloed. Vandaar dat ze zich zo thuis voelt in haar accountfunctie. Maar, ondanks al haar handbalavonturen vond haar beste vangst nog altijd buiten de lijnen plaats: haar grote liefde Roy (van de handbal).

Als Britt ergens komt, dan licht de kamer een heel klein beetje op. Waarschijnlijk is dat te wijten, of beter gezegd te danken aan haar hagelwitte glimlach. Britt is namelijk altijd vrolijk. En dat straalt ze uit. Je zult Britt ook zelden horen klagen. Stoïcijns werkt zij zich door stapels planningen en omvangrijke briefings.

Als dochter van een chrysantenkweker is Britt één ding met de paplepel ingegoten: hard werken, niet klagen en voor iedereen klaar staan. Waar haar vader voor dag en dauw opstaat voor de bloemen, vult Britt haar dagen met werken, trainen, clubactiviteiten, afspreken met vriendinnen en sociale verplichtingen. En als ze nog ergens mee kan helpen, geef gerust een gil. Op Britt kun je rekenen. En bouwen.